Dekonstruktywizm w modzie jako body art
Na początku lat 80. dekonstruktywizm po raz pierwszy pojawił się jako międzynarodowy ruch w architekturze. Znani przedstawiciele, tacy jak: Zaha Hadid, Frank O. Gehry, Daniel Liebeskind, Peter Eisenmann, Günter Behnisch, Bernard Tschumi, wiedeńska grupa Coop Himmelblau stworzyli niezwykłą architekturę, kontrastującą z tradycją. W przypadku haute couture i designerskiej mody istnieje również analogia z dekonstruktywizmem w modzie. Konwencjonalna prawidłowość, symetria i stały porządek są w dużej mierze obce. Projektanci mody nie biorą pod uwagę codzienności czy masowej produkcji. Ubranie staje się bezcelowe, ale nie brakuje funkcjonalnej więzi z ciałem. Dekonstruktywizm w modzie – historia i rozwój Podobnie jak w architekturze, dekonstruktywizm w modzie charakteryzuje się zabawnym podejściem do elementów konstrukcyjnych. Czym są fundamenty, drzwi, schody i dachy budynku, to krój, szwy, obszycia i zapięcia odzieży. Zakwestionowane zostają konwencjonalne porządki i proporcje. Wszystkie konwencje są odrzucane i ustalane są nowe kryteria estetyczne. Dekonstruktywizm podąża za logiką złożoności, sprzeczności i paradoksu. Moda rozumiana jest jako sztuka, która przekazuje idee, koncepcje i emocje, ale nie traci swojej najbardziej podstawowej funkcji. Jak powstał dekonstruktywizm w modzie: Drapage Na pojawienie się dekonstruktywizmu w modzie nie miał wpływu nurt w architekturze, ale najstarsza forma ubierania ciała – draperia. Tkanina jest manipulowana poprzez składanie, skręcanie, cięcie i przyklejanie,[...]



